Jerney Kaagman is overleden. Ze was 79 jaar. Kaagman werd bekend als zangeres van de band Earth & Fire. Daarmee had ze in de jaren 70 en 80 meerdere grote hits. Daarna werd ze opnieuw bekend door het talentenjachtprogramma Idols. Kaagman zat daar in de jury van 2002 tot 2008.
Ze leed al jaren aan de ziekte van Parkinson en leefde een teruggetrokken bestaan.
Kaagman overleed vorige week. Op haar verzoek vond de uitvaart vanmiddag in besloten kring plaats.
Met Kaagman als frontvrouw brak Earth & Fire door in 1970 met het nummer Seasons. Veruit de grootste hit werd Weekend. Hiermee scoorde de band ook internationaal. In de videoclip van het nummer droeg Kaagman een iconisch, strak blauw pak. Dat gold destijds als zeer gewaagd
In de band ontmoette ze ook haar latere partner, bassist Bert Ruiter, met wie ze tot zijn dood in 2022 samen was.
Bekijk hier een overzicht van de carrière van Jerney Kaagman:
Na haar zangcarrière zette Kaagman zich in voor de belangen van artiesten als voorzitter en medeoprichter van de muzikantenvakbond BV Pop en later als voorzitter van de Stichting Conamus (nu Stichting Buma Cultuur).
Samen met Henkjan Smits, Eric van Tijn en Edwin Jansen vormde Kaagman in 2002 de jury van het toen nieuwe programma Idols. Het programma zou een enorm succes worden. Het eerste seizoen trok gemiddeld 3,7 miljoen kijkers. In de finale zagen meer dan 5 miljoen mensen hoe Jamai Loman van Jim Bakkum won.
De nieuwe bekendheid van Kaagman bracht ook kritiek met zich mee, onder meer op haar uiterlijk. Haar strakke gelaatsuitdrukking zou volgens sommigen het gevolg zijn van botoxgebruik, destijds nog een relatief nieuw fenomeen.
Dat maakte het extra pijnlijk toen ze in 2012 in een interview met het blad Weekend bekendmaakte dat ze de ziekte van Parkinson had. Ze vond dat iedereen die had gespeculeerd over haar vermeende botoxgebruik zijn excuses zou moeten aanbieden.
Ambassadeur Nederlandse popmuziek
Henkjan Smits laat in een reactie weten dat Kaagman al lange tijd ziek was en leed onder die ziekte. Ze bleven contact houden, maar door haar ziekte werd praten steeds moeilijker, vertelt hij. Toch konden ze tot het einde "onbedaarlijk" hard lachen en behield ze haar scherpte.
Haar collega-jurylid Eric van Tijn herinnert haar warme persoonlijkheid en noemt haar van grote betekenis voor de Nederlandse popmuziek.
Ook Smits roemt haar om haar inzet voor muzikanten. "Het feit dat muzikanten tegenwoordig geld verdienen, hebben we met z'n allen aan haar te danken." Daar sluit Van Tijn zich bij aan. Hij omschrijft haar als een "gigantische ambassadeur voor de popmuziek".